reacties op PEET IS GEARRIVEERD

dinsdag 24 juli 2007 | Ger | Onderweg


6 Comments


Santiago de Compostela, 5 km.

dinsdag 24 juli 2007 | Ger | Onderweg

Dinsdag 24 juli 2007 Santiago de Compostela, 5 km.

Het was moeilijk inslapen gisteravond. Deels door de spanning: morgen Santiago! En deels doordat het volle maan is en er een enorm feest losbarst onder de aanwezige pelgrims. Djembees, vuurspuwers, muziek, dans, applaus en gejoel tot ver na middernacht. Van de ene kant jeukt het me: kom, eruit, meedoen! Van de andere kant wil ik lekker lui en loom in m’n nest blijven liggen. Dat laatste wordt het en uiteindelijk lukt het me in slaap te vallen.
Rond 7 uur vertrek ik uit Monte de Gozo om aan de allerlaatste kilometers te beginnen. Het is nog vochtig buiten; de weg blinkt. Het is niet zo spannend als 5 jaar geleden. Tenslotte weet ik wat ik kan verwachten en hoe het eruit ziet. De ontroering is dan ook niet zo groot als toen, als ik eindelijk aankom op de Plaza d’Obradoiro. Santiago is in volle voorbereiding op het feest van morgen, 25 juli. Overal dranghekken, televisiewagens, veiligheidsdiensten. Zo mag ik bv. niet met m’n rugzak de kathedraal in; ik moet ‘m eerst gaan stallen bij het pelgrimsbureau vanwege de veiligheid. Zijn ze bang voor aanslagen? Iedereen die de kathedraal binnen wil wordt gecontroleerd. In het pelgrimsbureau ga ik om mijn compostela vragen. Dat ritueel is precies hetzelfde gebleven als 5 jaar geleden, alleen hoef ik nu geen 1,5 uur in de rij te staan op de trap naar boven zoals toen. Met een half uurtje is het gepiept. Ik ben wel blij, trots en gelukkig met mijn 2e “diploma”. Zelf verdiend met het lopen van 2474 km precies.
Wat een reis. Wat een belevenissen. Ik probeer de balans op te maken. Ik kom er niet aan onder uit om te vergelijken met mijn tocht in 2002. Het grootste verschil zit in mezelf. Was ik toen voornamelijk onzeker, vaak angstig over de afloop, had ik grote heimwee naar huis, dit keer heb ik genoten met volle teugen. Genoten van de grote kracht die ik in me voelde, van mijn zelfverzekerdheid, van het nauwelijks angst meer kennen, van de vrijheid. De vrijheid om mijn eigen gangen te bepalen, de vrijheid in de ontmoeting met de natuur en niet te vergeten de medepelgrims en de “autochtonen” langs de route. Voor mijn gevoel heb ik een enorme innerlijke groei meegemaakt. Sterk en gelukkig voel ik me, ik kan de wereld aan. Ik weet dat dit alles erg euforisch klinkt. En in hoeverre de endorfines in dit alles een rol spelen kan ik nu niet beoordelen. En hoe ik deze tocht en alle belevenissen ga plaatsen in het “normale” leven (wat is dat) kan ik nu ook nog niet invullen. Ik ben nog steeds heel erg in het hier en nu. Verder denk ik niet. Dat is nog helemaal des pelgrims. Dat moet dus afgebouwd worden. Terug naar de roots. Maar ja, waar liggen die? Pelgrimeren is loslaten zegt men. Dat is me deze reis bijzonder goed gelukt. Vanaf het moment dat ik thuis de drempel over stapte was ik “los”. Nu moet ik terug, en moet ik dit vrije zwerversbestaan weer loslaten. En aangezien me dat zwerversbestaan heel goed bevallen is weet ik dat ik het moeilijk ga krijgen. Op dit moment zou ik wel eeuwig willen doorgaan met iedere dag een nieuwe horizon, met iedere dag de weg op gaan, verbonden met de natuur, het weer aan den lijve ondervinden, de ene voet voor de andere en verder niet veel aan je hoofd. Ik weet ook dat dat niet kan en, dat het erg snel zou gaan vervelen als je weet dat het oneindig is. Net omdat het eindig is wist ik deze reis zo te waarderen.
Ben ik een eeuwige zwerver geworden? Net nu ik voor mijn gevoel mezelf gevonden heb? Is ieder mens in de grond een eeuwige zwerver, zoeker?

Komende week ga ik door naar Finisterra en Muxia. Een afkickweek, zo beschouw ik het maar. En volgende week vrijdag ontmoeten Ger, Rianne en ik elkaar in Millau. We plakken er een korte Franse vakantie aan vast, in het geliefde St. Victor.

In grote dank kijk ik terug op mijn reis. De ontmoetingen met alle mensen die me iets te zeggen of te leren hadden of misschien had ik hen wel iets te zeggen of te leren. Of konden we genieten van elkaars gezelschap zonder al te veel plichtplegingen. Gewoon zíjn en daarvan genieten. Dat vond ik het mooiste van mijn reis en dat was overigens vijf jaar geleden ook zo.
Dankbaar voor het zijn en voor mijn bestaan. Laat ik dat maar als laatste conclusie in mijn dagboek vastleggen. Lijkt me een mooi voorlopig einde.

Tot de volgende reis!

4 Comments


Monte de Gozo 35 km.

maandag 23 juli 2007 | Ger | Onderweg

Maandag 23 juli; Monte de Gozo 35 km.

Als ik vanmorgen op sta en uit Arzua vertrek is alles nog kleddernat van de regen. De laatste miezerdruppeltjes hangen nog in de lucht. De poncho in de aanslag. Voel me een beetje triestig vandaag en dat komt niet alleen omdat het de een-na-laatste-dag zal worden. Misschien wel de laatste want aan het begin van de wandeling speel ik nog even met het idee om vandaag helemaal door te lopen tot Santiago.
Rond 11 uur wacht ik in een bar op Wim. Het is een hartelijk weerzien. Hij is flink afgevallen, ik moet wel twee keer kijken, op het eerste gezicht herken ik hem zelfs niet. Wim loopt met een sympathieke Duitser, al van ruim voor Burgos. We praten bij over onze tochten en over de gebeurtenissen en ontwikkelingen rond Charles. Na de koffie lopen Wim en ik een uurtje samen, zijn kameraad blijft wat achter. Dat vind ik een onprettig idee en mijn tempo ligt ook wat hoger dan dat van Wim. Dus nemen we weer afscheid. Het was fijn praten met Wim en lekker Heljes. Het weer knapt wat op, ikzelf nog niet, blijf me triest voelen. Hard lopen helpt meestal wel maar ik voel me ook moe. Dan maar de nodige pauzes met bocadillos con keso. Ik passeer het vliegveld Lavacolla en hoor grote vliegtuigen landen en opstijgen. Door de laaghangende bewolking blijven ze onzichtbaar. Eindelijk bereik ik Mote de Gozo. Daar mag ik een vol uur wachten tot het inschrijfbureau weer open gaat. Dat uur benut ik om uit te rusten. Zittend op een bank, met tientallen anderen, zie ik hoe buiten een stortbui omlaag komt. Gelukkig zit ik droog! Monte de Gozo is een enorm complex met 700 slaapplaatsen. Sfeerloos maar doeltreffend. Twee grote restaurants met zelfbediening, een wasserette en wat kleine winkeltjes. Ik doe mijn was in de machine en droger. Morgen kan ik fris naar Santiago. Gaandeweg de avond knapt mijn stemming, net zoals het weer, op. Zodat ik toch nog met een gelukkig en tevreden gevoel m’n bed op zoek.

Discuss


Arzua 30 km.

zondag 22 juli 2007 | Ger | Onderweg

Zondag 22 juli Arzua 30 km.

Gisteren kon het niet op met de muziek. Aangekomen in Palas de Rei was men ook daar bezig met de voorbereidingen van een muziekfeest. Podia die werden opgebouwd en er trok een groepje van vier Gallicische muzikanten met traditionele instrumenten (doedelzakken en trommels) door de straten. Ze liepen tot aan het tafeltje waaraan ik zat koffie te drinken, namen mijn applaus in ontvangst en keerden zich weer om. Om ’s avonds naar de optredens te gaan, daarvoor kon ik de moed niet meer bij elkaar rapen. Ik was veel te moe. De penicilline eist z’n tol; ik ben lekker aan de diarree.
Ook vandaag is dat nog het geval en ik doe toch een flink stuk naar Arzua. De eerste eucalyptusbossen worden doorkruisd. Op andere berghellingen zijn sporen te zien van fikse bosbranden. Vorig jaar heeft het in Gallicie erg gebrand, toch valt het hier tot nu toe wel mee wat je aan schade ziet. Of ik loop in een gebied waar het niet zo erg is geweest, óf het moet nog komen. Na Melide begint het te regenen en eenmaal aangekomen in Arzua blijken alle herbergen vol. Ik vind nog net een plaatsje in een hostal en daar heb ik dan geluk mee. Ik heb contact via SMS met Wim, morgen gaan we samen ergens een kop koffie drinken want hij heeft me ingehaald! Wim slaapt vannacht ergens in een garage op een matras omdat in heel Arzua verder niets meer te slapen valt. Buiten klettert de regen.

Discuss


Palas de Rei 24 km.

zaterdag 21 juli 2007 | Ger | Onderweg

Zaterdag 21 juli 2007 Palas de Rei 24 km.

Dé gebeurtenis vandaag is het meemaken van een onverwacht optreden van muzikale mede-pelgrims. Bij e nadering van de herberg in Ligonde valt de enorme drukte op: wat is hier aan de hand? Een eerste gedachte is dat men hier in groten getale afkomt op de gratis verstrekte koffie. Maar al gauw wordt de ware reden me duidelijk als ik de eerste klanken hoor van een wondermooi vioolspel. Een Canadees meisje speelt met zoveel passie dat iedereen geboeid luistert. Plotseling doet er iemand mee met een gitaar; het is François ik ken hem wel. En even later nog een Italiaanse man, ook met gitaar, en uitgerust met een fantastische stem. Een optreden in een concertzaal is er niks bij, dit boerenerf is de mooiste concertzaal die je je kunt voorstellen. Tussen de kippen en de geiten, een boerin passeert met haar armen vol kroppen sla en even verder worden twee koeien voortgedreven. De zon schijnt door het groen van de eikenbomen en ondertussen hoor je die ontroerende muziek. Het raakt me diep. Wetende dat het einde van deze reis bijna bereikt is, dat het afscheid van dit pelgrimsleven nabij is, springen de tranen me bijna in de ogen. Het is hier gewoon te mooi om waar te zijn. Panningen en mijn “gewone” leven zijn zover weg maar het duurt niet lang meer of ik ben weer daar. Wil ik dat? Op dit moment niet, hier zijn is alles wat ik wil zingt I.O.S. en ik sluit me daar bij aan. Ik ga volledig voor het hier en nu!

Discuss


Portomarin 23 km.

vrijdag 20 juli 2007 | Ger | Onderweg

Vrijdag, 20 juli 2007 Portomarin 23 km.

Na een fikse afdaling uit Sarria het kleinschalige groene Gallicie weer in. Een hele reeks kleine dorpen en gehuchtjes, veel koeienpoep en eikenbomen. Het hoogtepunt vandaag is natuurlijk het passeren van de 100 km-paal: nog 100 km tot Santiago! Het is erg druk. Heel veel pelgrims onderweg; je loopt in een stoet. Het schrikt me af; vooral in de herbergen is de drukte ergerlijk. De op elkaar gepakte mensenmassa werkt niet positief op me. Het gebrek aan privacy en de hygiënische toestand van de sanitaire voorzieningen zorgen ervoor dat ik graag gebruik maak van de in overvloed aanwezige hostals. Dan maar een paar euro meer. Van de andere kant is het ook wel indrukwekkend dat er zoveel mensen onderweg zijn naar Santiago. Zo’n grote energiestroom van zielen met allemaal de neus in dezelfde richting, letterlijk en figuurlijk.
Geen brief voor mij dit keer bij de 100 km paal. Vijf jaar geleden was dat wel het geval, een warme verrassing van een mede-pelgrim. Maar ik heb dat hart onder de riem ook niet nodig deze reis; alles loopt zo gladjes en soepel en ik ook. In plaats van een brief liggen er enkele oude achtergelaten wandelschoenen aan de voet van de paal. Een ode aan de loop-pelgrims. Portomarin ligt in de zon. Enkele pelgrims zwemmen in het stuwmeer. Dat is me toch te gortig, zo warm is het nu ook weer niet. Een goede maaltijd in het restaurant bij de camping en een heerlijk bed niet ver daar vandaan completeren deze dag.

Discuss


Sarria 30 km.

donderdag 19 juli 2007 | Ger | Onderweg

Donderdag 19 juli 2007 Sarria 30 km.

Wat is Gallicie toch mooi. Prachtige leistenen kerkjes met klokkentorens waar je warempel in kunt. Met muurtjes omzoomde weiden. Veel kleine waterloopjes die je met behulp van stapstenen mag oversteken. Veel dorpjes, koeienstront en vooral: alles is groen. Na de dorheid van de Campos een verademing. Dat groene komt natuurlijk niet voor niks: opnieuw moet de poncho er aan te pas komen vandaag. Niet voor stortbuien dit keer maar van motregen word je ook nat. Ik passeer een trotste boer die voor de pelgrims stokken snijdt en die zo wat probeert bij te verdienen. Ik mag met ‘m op de foto als ik z’n stokken maar goed exposeer. In een van de dorpjes staat een fantastische heilige tamme kastanjeboom. Die vind je hier wel meer maar dit is werkelijk een pracht-exemplaar met hele mooie vergroeiingen op de stam. Honderden jaren oud. Ik voel me niet zo geweldig vandaag. Gisteren ook al niet zo bijster. Ik denk dat ik een blaasontsteking heb opgelopen. Ik heb er nog nooit van m’n leven een gehad maar het plassen doet pijn en er zit bloed in de urine. Gelukkig heb ik er geen greintje minder energie door maar een doktersbezoek is toch nodig. Dat kan in Sarria waar ik na navragen in het toeristenburo word verwezen naar een medisch centrum. Spannend! De artsen en verpleegkundigen blijken geen woord over de paol te spreken (= Limburgs voor andere taal) en leg dan maar eens op z’n Spaans uit dat je blaasontsteking hebt. Trots! Met behulp van een taalgidsje waarin ik nog gauw het Spaanse woord voor bloed opzoek lukt het me. Er wordt een potje in m’n handen gedrukt dat vol moet (met urine dus) en ook dat lukt me. Twee minuten later de uitslag en een recept voor een penicilline-kuur van een week. Daar zijn ze in Spanje niet flauw mee. Kosten: 1,75 voor de penicilline. Kom daar in Nederland maar es voor.
Ik blijf slapen in Sarria, mogelijkheden te over. Morgen staat Portomarin op het programma.

Discuss


Alto de poio.

woensdag 18 juli 2007 | Ger | Onderweg

Woensdag 18 juli; Alto de poio.

De Gallicische grens overgestoken! Na een pittige klim en het passeren van enkele mooie bergdorpjes zoals La Faba en La Laguna deze letterlijke mijlpaal gepasseerd. Prima weer, prachtige vergezichten. Opnieuw krijg ik alles cadeau wat ik bij de Pyreneeën oversteek miste. In O Cebreiro worden spekkersen gekocht en opgesmikkeld en natuurlijk de kerk met een bezoek vereerd. Daarna al weer een variant van de route genomen om zo de rijbaan te vermijden. Mooi pad door de bossen om na Linares uit te komen bij het beroemde standbeeld van de tegen de wind in worstelende …hoe sterk is de eenzame fietser…pelgrim.
Op de Alto de Poio is het mistig. Af en toe piept er een zonnestraal door de wolken. Ik vind het genoeg voor vandaag en zoek een slaapplaats.

Discuss


Trabadelo 24 km.

maandag 16 juli 2007 | Ger | Onderweg

Maandag 16 juli. Trabadelo 24 km.

Vanmorgen bij het opstaan was alles buiten nog nat van de regen van gisteren maar: er viel niets meer! Prachtige weggetjes door de wijnvelden leidden naar Villafranca de Bierzo wat een mooi stadje is. Behalve de oude Santiago-kerk met de puerto del pardon verder ook erg sfeervol; jammer dat het al na 14 km op m’n route lag want ik was er graag gebleven. Vandaag kriebelen echter de loop-genen weer te erg en kies ik na Villafranca de variant hoog door de bergen. Best wel klimwerk om boven te komen (heet niet voor niks de Camino Duro) waar je een schitterend uitzicht hebt op het dal van Valcarle. Niet vaak meer gebruikt deze variant, dat was te zien aan het pad. Maar errug mooi! Aan het begin vind je een waarschuwing; solo para peregrino´s buen caminantes, maar ik mag veronderstellen dat ik na al die kilometers ondertussen tot de laatste doelgroep behoor. Door kastanjebossen uiteindelijk weer een fikse afdaling en ik kom best wel moe aan in het dorpje Trabadelo waar ik onderdak vind en eet in het plaatselijke restaurant. Morgen weer flink stijgen naar O Cebreiro, dus maar vroeg naar bed en goed uitrusten!

Discuss


Zondag 15 juli 2007

zondag 15 juli 2007 | Ger | Onderweg

Zondag 15 juli 2007

Na nog een zonnige dag in El Acebo waar ik hele gesprekken voerde met de in de herberg aanwezige leguaan 30 prachtige kilometers naar Camponaraya. Zo’n leguaan is een bijzonder beest; zo stel je je een prehistorische draak voor. Hij was erg fotogeniek en hield van de zon waarin hij zich urenlang roerloos koesterde.
Zondagmorgen me met moeite losgemaakt van het heerlijke verblijf in El Acebo. Het weer is omgeslagen, regen dreigt en aan het einde van de dag als ik in Camponaraya aankom heeft de hemel zijn sluizen opengezet. Poncho- en parapluweer! In Ponferrada lekker koffie gedronken en een broodje gegeten en de nodige foto’s gemaakt van het tempelierscomplex uit de middeleeuwen. Het was nog even moeilijk om de weg uit de stad te vinden; op een gegeven moment ontbraken de gele pijlen op een cruciaal verkeersplein en werd het gokken. Het bleek dat er meerdere varianten zijn maar uiteindelijk ben ik in Camponaraya beland, zoals vermeld
in een stortbui. Luxueus een hostal genomen; ben de herbergen een beetje beu.. De mensenmassa’s worden toch wel overheersend deze laatste kilometers en af en toe verlang ik naar wat rust. En zeker als je zo nat geregend bent als vandaag is zo’n hostal erg welkom!

Discuss