Santiago de Compostela, 5 km.

dinsdag 24 juli 2007 | Ger | Onderweg

Dinsdag 24 juli 2007 Santiago de Compostela, 5 km.

Het was moeilijk inslapen gisteravond. Deels door de spanning: morgen Santiago! En deels doordat het volle maan is en er een enorm feest losbarst onder de aanwezige pelgrims. Djembees, vuurspuwers, muziek, dans, applaus en gejoel tot ver na middernacht. Van de ene kant jeukt het me: kom, eruit, meedoen! Van de andere kant wil ik lekker lui en loom in m’n nest blijven liggen. Dat laatste wordt het en uiteindelijk lukt het me in slaap te vallen.
Rond 7 uur vertrek ik uit Monte de Gozo om aan de allerlaatste kilometers te beginnen. Het is nog vochtig buiten; de weg blinkt. Het is niet zo spannend als 5 jaar geleden. Tenslotte weet ik wat ik kan verwachten en hoe het eruit ziet. De ontroering is dan ook niet zo groot als toen, als ik eindelijk aankom op de Plaza d’Obradoiro. Santiago is in volle voorbereiding op het feest van morgen, 25 juli. Overal dranghekken, televisiewagens, veiligheidsdiensten. Zo mag ik bv. niet met m’n rugzak de kathedraal in; ik moet ‘m eerst gaan stallen bij het pelgrimsbureau vanwege de veiligheid. Zijn ze bang voor aanslagen? Iedereen die de kathedraal binnen wil wordt gecontroleerd. In het pelgrimsbureau ga ik om mijn compostela vragen. Dat ritueel is precies hetzelfde gebleven als 5 jaar geleden, alleen hoef ik nu geen 1,5 uur in de rij te staan op de trap naar boven zoals toen. Met een half uurtje is het gepiept. Ik ben wel blij, trots en gelukkig met mijn 2e “diploma”. Zelf verdiend met het lopen van 2474 km precies.
Wat een reis. Wat een belevenissen. Ik probeer de balans op te maken. Ik kom er niet aan onder uit om te vergelijken met mijn tocht in 2002. Het grootste verschil zit in mezelf. Was ik toen voornamelijk onzeker, vaak angstig over de afloop, had ik grote heimwee naar huis, dit keer heb ik genoten met volle teugen. Genoten van de grote kracht die ik in me voelde, van mijn zelfverzekerdheid, van het nauwelijks angst meer kennen, van de vrijheid. De vrijheid om mijn eigen gangen te bepalen, de vrijheid in de ontmoeting met de natuur en niet te vergeten de medepelgrims en de “autochtonen” langs de route. Voor mijn gevoel heb ik een enorme innerlijke groei meegemaakt. Sterk en gelukkig voel ik me, ik kan de wereld aan. Ik weet dat dit alles erg euforisch klinkt. En in hoeverre de endorfines in dit alles een rol spelen kan ik nu niet beoordelen. En hoe ik deze tocht en alle belevenissen ga plaatsen in het “normale” leven (wat is dat) kan ik nu ook nog niet invullen. Ik ben nog steeds heel erg in het hier en nu. Verder denk ik niet. Dat is nog helemaal des pelgrims. Dat moet dus afgebouwd worden. Terug naar de roots. Maar ja, waar liggen die? Pelgrimeren is loslaten zegt men. Dat is me deze reis bijzonder goed gelukt. Vanaf het moment dat ik thuis de drempel over stapte was ik “los”. Nu moet ik terug, en moet ik dit vrije zwerversbestaan weer loslaten. En aangezien me dat zwerversbestaan heel goed bevallen is weet ik dat ik het moeilijk ga krijgen. Op dit moment zou ik wel eeuwig willen doorgaan met iedere dag een nieuwe horizon, met iedere dag de weg op gaan, verbonden met de natuur, het weer aan den lijve ondervinden, de ene voet voor de andere en verder niet veel aan je hoofd. Ik weet ook dat dat niet kan en, dat het erg snel zou gaan vervelen als je weet dat het oneindig is. Net omdat het eindig is wist ik deze reis zo te waarderen.
Ben ik een eeuwige zwerver geworden? Net nu ik voor mijn gevoel mezelf gevonden heb? Is ieder mens in de grond een eeuwige zwerver, zoeker?

Komende week ga ik door naar Finisterra en Muxia. Een afkickweek, zo beschouw ik het maar. En volgende week vrijdag ontmoeten Ger, Rianne en ik elkaar in Millau. We plakken er een korte Franse vakantie aan vast, in het geliefde St. Victor.

In grote dank kijk ik terug op mijn reis. De ontmoetingen met alle mensen die me iets te zeggen of te leren hadden of misschien had ik hen wel iets te zeggen of te leren. Of konden we genieten van elkaars gezelschap zonder al te veel plichtplegingen. Gewoon zíjn en daarvan genieten. Dat vond ik het mooiste van mijn reis en dat was overigens vijf jaar geleden ook zo.
Dankbaar voor het zijn en voor mijn bestaan. Laat ik dat maar als laatste conclusie in mijn dagboek vastleggen. Lijkt me een mooi voorlopig einde.

Tot de volgende reis!



4 Responses to “Santiago de Compostela, 5 km.”

  1. gerda janssen Says:

    hoi peet,

    ik heb elke keer genoten van je verhalen en ben stiekem jaloers op je.

    groetjes en tot ziens

    gerda janssen

  2. Huub en Fien van Ass Says:

    Hallo Petra,

    Evenals bij je route-verslag in 2002, hebben we ook nu weer volop genoten.
    Hartelijk dank hiervoor.
    De kriebels bij ons, zijn door deze prachtige verslagen, zeker toegenomen!

    Groetjes,
    Huub en Fien van Ass Merselo.

  3. barbara Says:

    Hee die Peet,
    Met bewondering voor je moed en kracht en genietend van jouw genieten ben ik met je mee opgelopen in gedachten.Ik hoop dat je het je lukt het goede gevoel in je dagelijks leven mee te nemen en vast te houden.
    Tot kijk!
    Barbara

  4. Ger Dorssers Says:

    Peet,

    wat een wandelaarster, schrijfster en poëet was je de afgelopen maanden! Kanjer! Ik heb ervan genoten. Ger, jij ook bedankt voor de registratie.
    Tot ziens

    Ger

Leave a Comment

You must be logged in to post a comment.