El Acebo; blijven hangen.

vrijdag 13 juli 2007 | Ger | Onderweg

Vrijdag 13 juli 2007. El Acebo; blijven hangen.

Ik geloof dat ik de laatste dagen erg veel over geld bezig ben geweest. Nu is dat wel het laatste wat ik deze reis belangrijk vind. Ik heb ervoor gespaard en het mag op. Een luxe instelling, daarvan ben ik me bewust. Maar op dit moment hoort het bij het genieten.
Na een heerlijk ontbijt met yoghurt, muesli, bananen, brood, koffie, thee ! in de herberg van Foncebadon om 7 uur op weg naar el cruz de ferro. Een prachtige rode zonsopgang in de bergen. Bij het cruz was het zo vroeg in de morgen al een drukte van belang. De Heljese steen, gevonden op de Keup waar ik zo vaak wandel, heeft z’n plekje op de steenberg mogen vinden. Die van 5 jaar geleden kan ik nergens meer ontdekken. Op een van de genootschapbijeenkomsten in Roermond hoorde ik eens het verhaal van een meneer die naar Santiago was gelopen. Het jaar na z’n reis nam hij z’n vrouw mee in de auto om haar de mooie plekken van de Camino te laten zien, zodat ze zich een voorstelling kon maken van wat hij had meegemaakt. En bij het cruz de ferro raapte hij zo de steen op die hij een jaar geleden er neer had gelegd. Mooie gebeurtenis.
Het was zo verschrikkelijk mooi in de bergen dat ik ineens geen zin meer had om nog door te gaan. Bleef lang hangen bij de curieuze pleisterplaats van de tempeliers in Manjarin. Dronk koffie, maakte praatjes met Thomas, Wielie, Suzanne en Ellen; het leek wel of iedereen met wie ik de laatste tijd contact had zich hier verzameld had. En vervolgens besloot ik in het volgende dorp te blijven slapen. Ik wil nog geen afscheid nemen van deze prachtige bergen die zo met donkerpaars bloeiende heide bedekt zijn. Alles wat ik gedurende de Pyreneeën oversteek gemist heb vind ik hier dubbel op een presenteerblaadje.

Discuss


Foncebadon; 26 km.

donderdag 12 juli 2007 | Ger | Onderweg

Donderdag, 12 juli 2007. Foncebadon; 26 km.

Het was werkelijk ook *** eten. Goed klaargemaakt en een mooie omgeving met stoffen servetten en tafellakens. Ik heb nog niet verteld over het eten van een paar dagen geleden in een herberg. Een gezamenlijke maaltijd; er zaten 5 pelgrims aan tafel. Eén van hen was kok van beroep, een Oostenrijker en die raakte de maaltijd niet aan. “Het vlees is bedorven”, zei hij, “ik eet hier niet”. Vervolgens bleef bij iedereen het vlees op het bord liggen, het was jamon, geloof ik. De herberg-mevrouw was beledigd. Zoiets laat letterlijk een nare smaak na.
Het vlakke land van de afgelopen 250 km. is definitief verleden tijd. Tot Santiago, nee tot Finisterra alleen nog maar bergen en heuvels. Ik ben beland in Foncebadon op een hoogte van 1400 meter en hoewel het snikheet was om de berg op te komen (1:5) (mijn waterverbruik) is het nu, om 17.30 u goed te merken aan de temperatuur dat je hoog zit. Foncebadon wás geheel verlaten en vervallen. Vervallen is het gedeeltelijk nog maar er resideren maar liefst 3 pelgrimsherbergen. Het uitzicht op het omringende landschap is overweldigend en ook leuk dat je kunt zien dat je arbeid van vandaag niet voor niks is geweest. Een erg fotogenieke plek. Waar men naar pelgrimsnormen woekerprijzen hanteert: 0.80 voor een tomaat en 1.00 voor een banaan. Een groot glas versgeperst sinasappelsap daarentegen maar 1.40. Soms snap je er niks van!

1 Comment


Astorga, 27 km.

woensdag 11 juli 2007 | Ger | Onderweg

Woensdag 11 juli. Astorga, 27 km.

Met het zicht op het Bisschoppelijk Paleis, ontworpen door Gaudi zit ik te schrijven. Ik voel me een beetje tweeslachtig; blij omdat ik al hier ben en verdrietig omdat alles snel voorbij zal zijn. Nog een dag of 10, 11 en ik ben in Santiago. Als toetje dan nog Finisterra c.q. Muxia en dan is het toch echt finito.
Vandaag m’n derde credential aan de andere twee geplakt. Ook aan het aantal stempels kun je zien hoe ver ik al ben hoewel ik eerlijkheidshalve moet vemelden dat het stempels vergaren hier in Spanje wel erg gemakkelijk is.
Na de verschrikkelijke route van gisteren over en langs de snelweg was die van vandaag een verademing. Mooie paadjes en vergezichten. Leuke kleine dorpjes en om het uur een bar. Zo heb je wat te kiezen. Het stikt hier in de stad van de pelgrims. Alsof er geen andere mensen bestaan. Ik zou de economische cijfers van die hele pelgrimage voor zowel Frankrijk als Spanje wel eens willen zien. Het is een miljoenenbusiness.
Vanmorgen tijdens het ontbijt raakte ik in een diepzinnig gesprek met een Duitse meneer die later de vader van Dana bleek te zijn. Toeval bestaat niet! Oh, had ik nog niet verteld wie Dana is? De vriendin van Rogier. Ik ontmoette haar voor de eerste keer in Burgos en zag haar eergisteren weer in Leon. Ze loopt nu even alleen, niet met Rogier en niet met haar vader. En met die laatste zat ik dus aan het ontbijt.
Hoewel ik heerlijk geslapen heb afgelopen nacht (ik had een luxe 2-persoons kamer voor me alleen, kosten € 6,- , daarvoor zou je in Frankrijk 40 euro moeten neerleggen!) vallen m’n ogen weer zowat dicht. Het zal door de lome warmte komen denk ik. Hoewel, ik was ook al om half 6 op. Zo meteen een rondje site-seeing Astorga en dan vanavond met een aantal medepelgrims naar een ons aanbevolen *** sterrenhotel een menu peregrino verorberen voor 10 euri.

Discuss


San Martin del Camino. 26 km.

dinsdag 10 juli 2007 | Ger | Onderweg

Dinsdag 10 juli 2007. San Martin del Camino. 26 km.

Petekind Floor viert haar verjaardag. Proficiat Floorke!

Eigenlijk was ik van plan een dag langer in Leon te blijven om de stad goed te bezichtigen maar het ging niet. Ik heb geen rust voor rust. Ik barst van de energie en die moet er al lopende maar uit. De nacht in de refugio van de zusters was een ellende. Er kwamen op het laatst nog zoveel mensen aan dat er sprake was van grove overbevolking. Men sliep op de binnenplaats onder de blote hemel. Op onze zaal met 30 bedden sliepen we met 40 mensen. Dat kunnen de sanitaire voorzieningen dan niet aan. Gevolg: wanorde, vervuiling, geen discipline meer. Om half 5 ’s nachts stond men al op terwijl de regel 6 uur was. Een gevecht om een raam open te laten. Dat wilden sommigen dicht! Gelukkig was er een sterke Noord-Europese vertegenwoordiging en die won. Een open raam dus! Ik had het anders vast niet overleefd. Geen oog dicht gedaan. En ik vergiste me een uur in de tijd. Serieus denkend dat het 6 uur was omdat er al zoveel bedrijvigheid heerste begon ik m’n rugzak te pakken. Tot ik er op het toilet achter kwam dat het pas 5 uur was! Nou, dat is tegen m’n principes dus ik ging weer voor een uurtje terug naar het nest. Een valse start.
Na Leon, in Virgen del Camino, kan de pelgrim kiezen uit twee varianten in de te volgen route. Aan degenen die na me komen: kies voor de weg over Villar de Mazarife! Dat deed ik niet en het stuk naar Villadangos is ronduit gevaarlijk, over de autoweg, geen pad er langs maar écht over de vluchtstrook. Zoiets is in Nederland ondenkbaar en toe ik een Guardia Civil tegenkwam had ik de neiging om weg te duiken. Maar ik was niet in overtreding! Alle 26 kilometers volgen de drukke N 120 en om het kabaal van de voorbij razende auto’s te overstemmen ging de volumeknop van de MP3 speler maar op hoog. Ook de refugio van San Martin del Camino ligt aan die N120 maar de refugio zelf is een verademing. Ik heb een luxe kamer voor me alleen! Wat zal ik lekker slapen vannacht!
Een bijzondere ontmoeting gehad zojuist. Een zwerverstype pelgrim kwam het terrein op en dan heb ik natuurlijk weer die uitstraling dat hij het waagt om aan m’n tafeltje te komen zitten kletsen. Engelsman, een baard van een meter, oud en van beroep pelgrim. Allready many, many years. Omdat ik m’n diary aan het writen was kwam zijn “boek”ter sprake en hij liet het me lezen, 40 pagina’s beschrijving van de pelgrimsroute beginnend in Montserrat, in Catalonie. Het was werkelijk interessant. Wel vermoeiend lezen, door z’n handschrift wat me af en toe aan dat van Tejo deed denken (de rest van de verschijning trouwens ook) en door de Engelse taal. Na 20 pagina’s hield ik het voor gezien en ik vond mezelf al een hele kei. Het was een opmerkelijke man met helderblauwe ogen en op de een of andere manier mocht ik hem wel. Ik betaalde hem voor elke gelezen pagina een euro en daar kon hij een week van leven zei hij.

1 Comment


Leon

maandag 9 juli 2007 | Ger | Onderweg

Leon, 9 juli 2007. 14 km.

Vandaag precies 3 maanden onderweg! Het begin van m’n tocht lijkt iets van een ander leven. Ik zal pas thuis afstand kunnen nemen denk ik, en met behulp van de gemaakte foto’s alles op een rijtje kunnen zetten.
Een halve rustdag in Leon. Had met Duitse Petra om 11.00 u. afgesproken vóór de kathedraal. Ik heb uit kunnen slapen vanmorgen tot half acht! We waren maar met z’n drieën in de albergue gisteren, Anne-Marleen uit Groningen, een Duitse man Olive en ik. Anne-Marleen en ik deelden een kamer. Ik heb genoten van de rust. Olive speelde dat hij niet kon praten. Dit deed hij als oefening, al vanaf Burgos. Ik vond het een beetje een toneelspel want hij maakte er een heel theater van, ook in het restaurant. En middels briefjes schrijven voerde hij toch hele gesprekken. Wat voor Anne-Marleen en mij heel vermoeiend was want wij moesten dubbel ons best doen om hem te begrijpen.
Om 11.00.u. dus vóór de kathedraal en daarna samen naar de stadsrefugio in het klooster van de Benedictijnse zusters. Nu met zo’n 30 man in een slaapzaal maar alles wel goed geregeld en schoon. Samen de kathedraal bezichtigd. Wat een prachtgebouw en geweldig glad in lood! Daarvoor is hij ook bekend. Een lekkere slentermiddag door de stad. Opnieuw doppen gezocht vooronder m’n stokken want de in Burgos gekochte nep-dingen hielden het nog geen 50 km. Uit. Helaas in de sportzaken van Leon geen doppen. Lang op een bankje gezeten voor een door Gaudi ontworpen gebouw. Ik begin al Spaanse gewoonten te krijgen want dat kunnen Spaanse mensen heel goed: uren op een bankje zitten en gewoon alleen maar zitten. De tijd laten verstrijken. Zouden Hollanders es wat meer moeten doen. Wat ik verder een heel prima fenomeen vind zijn de voetgangersstoplichten die in seconden aangeven hoelang je nog voor rood moet wachten. Echt, het helpt je geduld op te kunnen brengen.

Discuss


Puenta de Villarente; 26 km.

zondag 8 juli 2007 | Ger | Onderweg

Puenta de Villarente; 26 km. Zondag 8 juli 2007.

Lopen is vliegen geworden, zo gemakkelijk gaat ’t me af. Er is hier natuurlijk ook geen hoogteverschil. Ik krijg van alle kanten commentaar dat ik zo snel ga. Ik ga meestal als laatste weg, haal iedereen in, drink onderweg uitgebreid koffie, en arriveer als een van de eersten op de volgende etappeplaats. Ik kan er niets aan doen. Het is iets anders dat me vleugels gegeven heeft. Maar ik geniet ervan, ook van dat snel gaan. Dus ik blijf het lekker doen zolang als ik er zin in heb.
De Montes de Leon doemen al op aan de horizon. Misschien remmen die mij een beetje af. Het is niet zo dat ik grote etappes maak. Ik probeer nog steeds om het kilometeraantal laag te houden hoewel ik er deze week toch weer 160 km op heb zitten.
In Someren is Rens gefinished tussen half 2 en 2 uur. Hij heeft een geweldige mars gelopen. Wat heel bijzonder was, dat toen we vanmorgen met elkaar belden, en we beiden onderweg waren, we door de telefoon elkaars voetstappen konden horen. We liepen hetzelfde tempo. Alleen zat er hemelsbreed een dikke 2000 km. tussen!

Discuss


El Burgo Raneiro, 19 km.

zaterdag 7 juli 2007 | Ger | Onderweg

Zaterdag 7 juli 2007; (7-7-07, moet een geluksdag zijn!)
El Burgo Raneiro, 19 km.

Gisteren in Sahagun viel er niet zoveel te schrijven en ik had er voor de verandering ook es niet zoveel zin in. Met Duitse naamgenote Petra biertjes zitten drinken op een terras. Verder viel er in Sahagun ook niet zoveel te doen (rijmt ook nog). De herberg was mega, 60-80 bedden in een ruimte en dat kan me niet zo bekoren. Ik slaap dan altijd slecht, ook al snurkt er niemand.
In de bar waar Petra en Petra zaten had men de radio aan en ik hoorde een heel mooi liedje waarvan de tekst zo toepasselijk was:

Believe it or not
I’m walking on air
I never thought I could feel so free
Flying away, soon to be there
Who could it be?
Believe it or not
It’s just me.

Geen idee wie de uitvoerend artiest is.
Ik veranderde een mini-beetje aan de tekst: eigenlijk moet het zijn: Flying away on a wing and a prayer. Maar ik heb nét verteld dat ik daar niet aan doe, aan dat prayen.
Vanmorgen was het bij het opstaan al meteen warm. Alle voorafgaande dagen was er een flinke ochtendkoelte, soms zelfs zo erg dat ik koude vingers kreeg door de wandelstokken. De rest van het lijf kan er wel tegen; ik ben al heel snel op bedrijfstemperatuur door het lopen.
Vandaag had ik voor ’t eerst last van de warmte. Gelukkig geen warmte-uitslag meer, maar een beetje trillerig en duizelig. Wat minder snelheid gemaakt en gestopt om te eten en vooral drinken. Ik liep ongeveer 1 : 7 (water!)
Het zijn zeker 40 ° vanmiddag; als de Kennedymars die vanavond in Someren van start gaat hier georganiseerd was, zou die zeker afgelast zijn..
Tja, ik ben er dus weer niet bij. Zal vanavond bellen als Rens voor de start staat. Huub zal ook wel lopen en verder weet ik ’t niet. Hans? Jeu? Thijs? Volgend jaar neem ik revanche en loop ik Sittard én Someren.
Someren is letterlijk en figuurlijk erg ver weg. El Burgo Raneiro vind ik op dit moment ook mooi. Een pueblo pequeño met huizen van leem. Ook de refugio, een van de betere soort, met maar 6 bedden per kamer, een mooie verblijfsruimte en live gitaarmuziek, is uit leem opgetrokken. Binnen is het lekker koel.

Discuss


Ledigos; 24 km.

donderdag 5 juli 2007 | Ger | Onderweg

Donderdag 5 juli 2007; Ledigos; 24 km.

Ik weet dat het saai wordt maar ik kan er nu eenmaal niet omheen te zeggen hoe goed ik me voel. De endorfines doen hun werk, zeker vandaag. Het was de beruchte saaie-17 km-etappe-op-de-Meseta, 17 km zonder wat dan ook, alleen een lange rechte weg en horizon. Ik heb echter lopen genieten. Nog nooit zag ik de lucht zó blauw, de kleuren van de bloemen zó helder, de brem rook nog nooit zo oorverdovend en ik, ik liep heerlijk. Zo gesmeerd dat ik mezelf echt tot stoppen moest manen toen na een goeie 10 km plotseling totaal onverwacht, midden in de rimboe, draaiend met aggregaten, een bar opdook. Een open-lucht bar, mét WC-s (voor dames op de Meseta vaak een probleem, die sanitaire stops, want je zit zo in ’t zicht!) en mét koffie. Ik had me echter zo ingesteld op 17 km dóórstomen dat ik echt even in tweestrijd stond. Natuurlijk won m’n koffieverslaving dat gevecht. Je kunt vóór of tegen zulke commerciële uitspattingen op de Meseta zijn. Ik vind: waarom niet? We leven tenslotte nu en niet meer in de Middeleeuwen. Voor mij hoeft niet alles historisch verantwoord te zijn, wij zijn hedendaagse pelgrims. Door te lopen maken wij zélf geschiedenis. Vijf jaar geleden woedde nog de discussie: wel of geen mobieltje mee onderweg. Nou, ik zou ‘m potverdorie niet willen missen, niet alleen voor de contacten met het thuisfront maar ook met de medepelgrims.
Verder was voor mij de weg weer geplaveid met hartjes. Duizenden. Af en toe een steen met een streep erdoor. Dat ben ik, omringd door de liefde. Alle mensen thuis die m’n tocht volgen, de kinderen, ger, de buren, de cursisten, de vrienden, de zussen, de familie. Allemaal hartjes en dan stroomt het mijne over, niet van heimwee maar van geluk dat ik het zo goed heb. Ik heb geen religie, geen god, maar ik voel wel een groot dankbaarheidsgevoel voor mijn bestaan. Zoals David Gilmore vandaag in m’n oren zong: so eat the bread and drink the wine; I want no blessings, I’m counting mine!

Discuss


Carrion de los Condes,

woensdag 4 juli 2007 | Ger | Onderweg

Carrion de los Condes, 4 juli 2007. 17 hete km’s !

Wat een romantische namen hebben die dorpjes op de Peseta. Met hun naam moeten ze zeker hun leegte compenseren. Want het zijn echte gaten met geen faciliteiten. Carrion is daarop een uitzondering want het biedt me alles wat ik op dit moment nodig heb. Om te beginnen een uitstekend onderkomen in het monasterio de Santa Clara. Verder een pinautomaat, een Supermercado, een fotograaf die m’n foto’s op een CD brandt, een panaderia en tenslotte, geheel overbodig, een kledingzaak waar ze zulke leuke topjes hebben dat ik zwicht. Nu de overtollige kilo’s eraf zijn mag ik me van mezelf trakteren. Hoogstens 200 gram extra in de rugzak. Moet te doen zijn.
Onderweg in Villalcazar de Sirga begin ik al bijna te mopperen op die Spaanse kerken die ook allemaal gesloten zijn, (zoals gisteren de San Martín in Fromista) toen om half 11 de deur plotseling openzwaaide en ik gelukkig de gelegenheid kreeg om de “Santa Maria la Blanca en nog wat” te bezichtigen. Zulke mooie kerken verwacht je niet in dorpjes als Villalcazar.
Paul en Gerda liggen nu definitief een dag vóór, ik kreeg een sms je. Ik loop ook wel erg weinig de laatste dagen. Af en toe wel eenzaam, zonder dat gewoontegetrouwe terrasje na ’t lopen. Dat doe ik nu ook, maar alléén. Het gekke is dat je je hier in Spanje temidden van die honderden pelgrims vaak veel meer alléén voelt dan in Frankrijk waar je echt alleen was. Ik denk dat dat komt omdat je denkt dat het hier normaal is om veel aanspraak te hebben en als die dan een keer uitblijft voel je dat des te harder.
Na de bewolkte dag van gisteren is het weer strakblauw. Net zo’n kleur als m’n nieuwe top!

Discuss


Población de Campos. 21 km.

dinsdag 3 juli 2007 | Ger | Onderweg

Dinsdag 3 juli, Población de Campos. 21 km.

Help! Ik zit onder de bulten. Gisteravond of vannacht opgelopen. Ik weet niet waarvan. Muggen? Vlooien? Zandvliegen? Geen idee. Het jeukt, dat is zeker. En het middeltje dat ik in Fromista bij de apotheek haalde werkt niet. Het vervelende is dat je er een beetje hyper van wordt, van al die bulten. Spoken cq vlooien gaat zien en voelen waar er geen zijn. Voor de 2e achtereenvolgende dag mijn slaapzak te luchten gehangen en zoveel mogelijk keren gewassen. Eens kijken of het een continuing story wordt.
Het verblijf in de Hermita was heel fijn. Maar 10 pelgrims daar dus er ontstond een band. Vóór het gezamenlijk diner kregen we een voetwassing à la Benedictus. Ik kan nu zeggen dat ik door een Italiaan ben gekust, eh, om precies te zijn, mijn linkervoet. Een heerlijke (vegetarische) maaltijd in alle rust. Lekker veel Italiaanse wijn erbij. Veel nieuwe contacten gemaakt, die ik geloof ik vandaag al weer kwijt ben, inclusief Paul en Gerda.
Nog wel, na het gezamenlijke ontbijt vanmorgen, met z’n drieën koffie gedronken in Fromista. Daarna waren het er nog maar 4 naar dit kleine dorpje. Paul en Gerda zullen dóórgelopen zijn. Aangezien ik kleine afstanden wil maken is dit misschien wel een definitief afscheid.
Opnieuw een levensverhaal gehoord, vandaag onderweg, ditmaal van Martha, Oostenrijkse, en ook helemaal te voet hier. Ze heeft wel 700 km meer gelopen dan ik. Ze ziet er poepie-bruin en erg getraind uit, mooi om naar te kijken vind ik. Ze draagt een groot, vers verdriet mee: pas geleden haar echtgenoot verloren. Zo heeft iedereen zijn reden om de camino te gaan lopen. Wat ben ik dan toch een geluksvogel dat ik zomaar gegaan ben, alleen omdat ik er zin in had, en ik wilde genieten.
Nou, dat laatste lukt me nog steeds, ondanks de jeuk momenteel. Het moment ‘s-ochtends als je je neus buiten de deur steekt, de frisse morgenlucht opsnuift, de hemel inspecteert om te kijken wat voor weer ’t wordt, de eerste (beetje stijve) stappen, het langzaam op gang komen en dan . . . als een machine . . . zonder gedachten of juist met heel veel gedachten . . . de eerste kop koffie na een kilometer of 10, 12 . . . het aankomen in je volgende etappeplaats . . . wat een leven, dat pelgrimsleven. Genieten van de landschappen, van het lopen, van de gedachten, van de contacten. Nog 450 km lang.

Discuss